Pel-les
Na al die keren `mee naar zwemles' weet Lotta precies hoe het moet. `Kijkus mama, ik hep ook pel-les! Ik kan heel goed semmuh.'
Met veel zorg wordt de juiste houding voor een prachtige startduik ingenomen...
... grote sprong...
Plons! En maar semmuh-semmuh-semmuh...
En na de zwemles is het tijd voor het echte werk: het uitzoeken van de wekelijkse berg gewassen sokken. Leuk peuterkarweitje: `Kijkus mama, sellufduh sok!'
Zwemles: een update
Tja. Heeft u even? Na de vorige update is er werkelijk het een en ander veranderd. Eerst maar de pluspunten: de `goede' juf van de woensdag is er -na een paar weken griep- weer elke woensdag! En nu Anna's groepje ein-de-lijk het `gele bandje' heeft kunnen krijgen, zwemmen ze alleen nog maar in het diepe. Dat is erg gunstig voor Anna, want in het diepe MOET je namelijk wel zwemmen, ook als de juf/meester geen aandacht voor je heeft en je het liefst maar een beetje langs de rand staat te spelen en naar je zwemmaatjes loopt te koekeloeren. Erg gunstig. Dat isssss... vooropgesteld dat je in het water bent natuurlijk!`Huh?' zult u denken, `zwemmen doe je toch in het water?' Ja, nou, zwemmen misschien wel, maar zwemles niet per se hoor! Dat is een hele andere tak van sport. Heus. Leest u mee?
Want op de vrijdag (de `Oei wat spannend welke meester/juf/invalkracht er deze keer zal zijn!'-dag) is er sinds 2 weken inderdaad een Vaste Kracht. Niet dezelfde als de woensdagles, dat zou te logisch zijn. Nee, gewoon een helemaal nieuwe meester. Maar gelukkig is er zoiets als ` overdracht'.
Ja, nee, nou niet gelijk cynisch denken `Maar daarvoor moet je toch wel weten hoe de kinderen heten?'. In dit zwemlessysteem kun je ook best overdracht doen/hebben/beoefenen als je NIET weet welk kind bij welke naam hoort. En zeg nou zelf, met 10 (TIEN!) kindjes in het groepje en maar 1 docent kun je toch echt niet verwachten dat die in dat krappe half uurtje per week de namen vlot leert. Nee, kom op zeg. Wel een beetje reëel blijven. En trouwens: Sanne of Anna, dat is toch hetzelfde verschil? Het zijn toch allebei meisjes met gele bandjes en een badpakje aan? Kniesoor die op dergelijke details let.
En deze meester (met de beste bedoelingen, daar twijfelen we niet aan!) houdt er een systeem op na waarbij alle kinderen op een rijtje langs het zwembad staan, een voor een op aangeven van diezelfde meester in het water mogen springen, een half (ja: half!!! Waaromwaaromwaarom?!?) baantje mogen zwemmen en onderweg dan een persoonlijke aanwijzing van de meester ontvangen (die je met een beetje geluk - dat is: wanneer je niet toevalling je oren in het water hebt en wanneer je geen zwemdopjes in je toch al slechthorende oren hebt...) theoretisch ook zou kunnen horen.
Anna niet dus. Die staat het grootste deel van de les dagdromend te bibberen in het rijtje, wachten-wachten-wachten, springt er in na drie keer toegeroepen te hebben gekregen `Ja maar! Sanne! San-ne! Toe maar!', is dan allang vergeten of ze het halve (HALVE!) baantje nou op haar buik of rug moest zwemmen, draait dus drie keer onnodig watertrappend om haar as, vervolgt het halve baantje op z'n hondjes, hoort de kostbare Persoonlijke Aanwijzing nauwelijks, klimt eruit en sluit weer achteraan. Op deze manier (met 10 (TIEN!) kindjes) mag ze blij zijn als ze in die hele les 3 halve baantjes en 2 zwem-door-het-gat-pogingen haalt. In de hele les. Drie halve baantjes. De rest van de tijd is het waarschijnlijk de bedoeling dat ze leert van het kijken naar haar groepsgenootjes.
Tuurlijk. Denkt u ook niet? Ja hoor! Zo werkt dat met 5- en 6-jarigen. Die gaan langs de kant staan kijken naar het zwemgenootje dat in het water ligt, bedenken hoe ZIJ het straks zullen gaan doen, en of de aanwijzing van de Meester voor het nu zwemmende kindje misschien zelfs ook wel nuttig voor hén zou kunnen zijn als zij over vijf-bibber-minuten eindelijk weer aan de beurt zijn, ondertussen mentaal hun volgende baantje `in hun hoofd' oefenend. Tuurlijk. Opperste concentratie. Ja hoor. Leer mij kleuters kennen...
Voorlopige conclusie: (in ieder geval) bij Anna werkt dit niet. Die moet elke les weer even door haar zwem-schroom (`koud water vrees') heen en opnieuw het `o ja, zo was het'-uitdrijf-gevoel beleven. Dat gebeurt alleen als ze simpelweg kilometers mag maken: doen-doen-doen. Dan gaat het (in ieder geval op woensdag!) echt super. Daar springt ze van de kant, zwemt aansluitend onder water in een keer door het gat en kan (en niet onbelangrijk: MAG) hele baantjes met-niets zwemmen. Goed voor de op te bouwen routine, de conditie, maar bovenal (en wie ons kind een klein beetje kent weet hoe belangrijk dit is:) voor het zelfvertrouwen.
Op de vrijdagles echter lijkt alles wat An op woensdag bereikt nu systematisch teniet gedaan. Tuurlijk, dat de meester haar en Sanne na 2 lessen nog steeds niet uit elkaar kan houden helpt niet. Erger is: door de opbouw van de les met veel wachten en kijken langs de kant komt Anna nauwelijks verder dan haar water-wen-aanloopfase. Met als gevolg dat de Meester naar eigen zeggen nog `niets van Sanne heeft gezien'. Tja. Daar kunnen we hem geen ongelijk in geven.
... en we slikken de opmerking `als je ze niet laat zwemmen, zie je ook niets!' met moeite in...
Vandaag was het kijkles. Dat betekent: de ouders mogen langs de rand van het zwembad kijken (ipv hoog op de tribune), er wordt 10 minuten les gegeven, en 20 minuten gespeeld. De bedoeling van die lange speeltijd is dat de docent even een rondje `praten met de ouders' kan doen. Idealiter dus. Deze meester vond dat niet zo nodig.
En logisch misschien ook wel. Want hij kende de kinderen nog maar een paar lessen natuurlijk. Zoveel valt er dan niet te vertellen over progressie en prognoses! Dat je dan geen `kijkles' moet organiseren met zo'n kersverse docent die -ook met de onvolprezen overdracht: `Heus! Uw kind komt niets tekort met twee (of meer) verschillende docenten! Want wij doen namelijk aan overdracht! En staan daarmee garant voor persoonsgerichte, op individueel niveau aangepaste aanpak voor uw Sanne!'- niet aan bijpraten wil doen, tja, dat is weer eens te simpel gedacht...
En zo zat de hele familie langs de kant van het bad. De verkeerde kant van het bad wel te verstaan, want het gele groepje zwom enkel aan de (verre) overkant. Waardoor je hooguit wat donkere hoofdjes in het water kon ontwaren als je mazzel had, laat staan dat je ook nog je eigen kind kon identificeren. En toen bereikten we een nieuw dieptepunt in Anna's bewogen zwemles-geschiedenis: Anna moest als enige van de groep kurkjes om bij het open-les-spelen. Waar ze op de woensdag dat allang niet meer hoeft van de juf en blij en trots frank en vrij `met niets' in en uit het diepe plonst!
Als ENIGE. En -hoe terecht vanuit de `ik heb nog niets van Sanne gezien'-meester gedacht ook-...
Want nee, wij zouden ook niet willen dat ze onnodig verzuipt natuurlijk!
... dat is op zijn zachtst gezegd niet leuk voor een kleuter. Van het `vrije spelen' kwam niets meer. Anna heeft de hele `speeltijd' verdrietig staan huilen aan de kant.
Nee, wij vloeken niet. Heus niet. Alleen heel zachtjes. Van binnen. Doet u mee?
Schokschouderend huilend. Met kurkjes om. Veiligheid voor alles. De meester snapte er niets van (dat Anna niet durfde zeggen waarom ze zo moest huilen hielp natuurlijk ook niet...)
Dit vroeg natuurlijk om Een Goed Gesprek.
Door papa. Mama voelde dat ze even niet in de buurt van een-representant-van-het-systeem moest komen (jaja, zelfkennis komt met de jaren!) en stortte zich ondertussen op het troosten, douchen en afdroog-gebeuren. Met vooruitziende blik hadden we al iets dergelijks aan zien komen en waren dus met maar liefst Twee Ouders (het moet niet gekker worden...) aanwezig.
En - eerlijk is eerlijk- dat gesprek kwam er ook. De meester was zeker niet kwaadwillend. Hij gaf aan niet op het oordeel van de woensdagjuf te willen varen, maar eerst zelf overtuigd te willen zijn de vaardigheden van de kinderen. En nee, hij wist niet van Anna's slechthorendheid en oordoppen. Nu dus wel.Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Maar eerst valt er weer eens een les uit (afzwemmiddag). Een woensdagles natuurlijk...
Gewoon, omdat het kan en zoooooo grappig is: :-)
*** NB: deze site is vooralsnog het beste te bekijken met Mozilla Firefox ***