Nieuw restorant
Afgelopen zondag door Anna en mama in elkaar getimmerd, afgelopen dagen door papa in de lak gezet, en vandaag klaar voor de feestelijke opening: de nieuwste dependance van het ATOS-Origin kantinebedrijfsrestaurant! Geen kroketten, mosterdsoep of per plak verpakte plakjes kaas, maar wel veel zonnebloempitten, pinda's en oud broodkruim. De feestelijke opening werd goed bezocht.
De pimpelmezen waren het snelst en brutaalst...
... maar werden op de voet gevolgd door een clubje koolmezen.
Niet veel later signaleerden we de eerste mussen en deze roodborst!
Dat het een echt ATOS-restorant was, was zowel bij het aanvliegen van boven als eenmaal in het restorant neergestreken goed te zien.
En zo heb je heel lang lol van papa's kerstpakket (jarenlang bestaande uit fles-wijn-in- *!jawel!* -een-ATOS-doosje).
Gote meid
Ondertussen hadden we het die dag binnen eigenlijk veel te druk om op de vogeltjes te letten: mama had de (op zwemles na lege) dag als mooi moment aangegrepen om eens te zien wat er zou gebeuren als Lot geen luier meer droeg. Na haar stoere zindelijkheidsperiode van een half jaar geleden was er weer een beetje de klad ingekomen. Vragen of ze moest plassen leverde 9 van de 10 keer een ferm `NEE!!!' en een weghollende peuter op.
Nou is dat `NEE!' de laatste weken sowieso het standaardantwoord op elke zin beginnende met `Wil je...' of `Zullen we...'. Zo'n erge peuterpuber als Lotta momenteel is, hebben we nog nooit gehad. Het hele klassieke plaatje: geen oranje jas/schoenen/sjaal/grijze jas/muts aan willen, geen sap/melk/water drinken (Ja wel! Ikke sap! Nee!!! Niet sap. IKKE SAPPPPP!!! NEE! WEL! *BRULLLLLL!!!!*), het languit op de grond gaan liggen, het expres dingen op de grond gooien, puzzelstukjes recalcitrant onder de bank zwiepen, geen pap drinken terwijl papa en mama met jassen en dassen aan heus-niet-ongeduldig klaar voor hun werk staan te zijn... U noemt het en het komt hier voorbij. Hoe was het ook alweer, een heftige peuterpuber maakt een gemakkelijke, gezellige echte puber? We zullen zien...
De aanpak vandaag: geen overleg, geen onderhandelingen, en vooral geen vraag. Enkel een hele stapel `gote meid'-en (Anna-)onderbroekjes maat 86-92 (`Mag ook hemd? Mag ook hemd streepjes?') en bijbehorende hemden en een pontificaal in de kamer geplaatste pot. In navolging van Maujies een mooi vel aan de muur met bijbehorende stickertjes voor elke goede plas (autostickers uit een grijs-sticker-verleden van Mats, tot we de laatst op de crèche gekregen berenstickers boven water hadden).
Het resultaat: 1 plas op de slaapkamervloer (*klaterdeklater!* Arme Lot begon van schrik te huilen...), 1 plas op de bureaustoel bij de computer (* note to self: geen net-(niet)-zindelijk kind een sesamstraatfilmpje op een stoffen bureaustoel laten kijken...*), 2 poepjes op de pot, 11 plassen op de pot en 1 plas op de wc van het zwembad. Met als hoogtepunt: geheel zelfstandig geplast toen mama in de voortuin het vogelhuisje in de boom aan het ophangen was.
En natuurlijk werd elk half uur een ander broekje met al dan niet bijpassend hemdje uitgezocht. Gewone kleren zijn vandaag alleen aangeweest naar zwemles. Direct thuis moest alles weer uit, en werd er weer een nieuw setje uit de stapel gevist (`Maggutmama? Mag ook tui uit?') Niets blijkt zo heerlijk te zitten als geen-romper!
~ wordt vervolgd ~
Uit den ouden doosch
L'histoire se répète: zie hier het vogelhuis dat mama 30 jaar geleden met háár moeder timmerde!
Gewoon, omdat het kan en zoooooo grappig is: :-)
*** NB: deze site is vooralsnog het beste te bekijken met Mozilla Firefox ***