Wandelen en het zomerarmpje
Die magnifique uitzichten vervelen nooit.
Uitgestorven landweggetjes, dus Lot mag lekker `los'.
... en waar Lotta is, is er iemand met een zakdoek. Of twee, drie...
De hele vakantie bleef ze -zoals al de hele herfst, winter en lente- snip- en snipverkouden met last van haar oren en huilen 's nachts. Pas op de terugweg naar huis in de auto brak haar oor door (hé, hé) en noteerden we de zoveelste oorontsteking.
De beloning na het wandelen: een heerlijke lunch met krakend vers stokbrood.
Erfelijk bepaald van vader op dochter: het zogenaamde zomerarmpje. Ook papa maaide zomers als hij rende dergelijke rondjes. Wanneer en hoe het bij hem opgehouden is, weten we niet zeker. Vooralsnog maait Anna er (onhewust) nog vrolijk op los! :-)
*** NB: deze site is vooralsnog het beste te bekijken met Mozilla Firefox ***