Eyes on the prize
Na maanden van achterwaarts schuiven dreigt Lotta al een tijd echt te gaan kruipen. Zit ze heen en weer te wiebelen op haar knietjes, of zwemt op haar buik gelegen druk met haar armen. Schot zat er echter niet in, tot vandaag! We besloten haar figuurlijk dat laatste zetje te geven met een stimulans in de vorm van een rijstwafel.
Dat komt dus nooit meer goed hé, met de eetgewoontes van dit kind. Dat snapt u... voorgoed verpest, reddeloos verloren :-)
En jawel! Met een rijstwafeltje net buiten haar bereik maakten die hersentjes de laatste kruip-link. Voor de foto deed ze het diezelfde middag nog een keer voor een Liga (want die zijn lek-kuh-hur!!! misschien nog wel lekkerder dan rijstwafel!)
Belangrijk is je doel niet uit ogen te verliezen.
Eerst een arm, dan een knie...
Even hergroeperen...
*Whoeps!* Rekenfoutje...
Snel herstellen en focussen...
Ogen op de bal, ogen op de bal...
Evenwicht houden, reiken,...
..., grijpen en...
... hebbes!
Ja, dat kruipen gaat letterlijk niet zonder vallen en opstaan! Maar een beetje `kruipen door 't kreupelbos', daar wordt ze `een man bij lief en leed' van. Schijnt...: ;-)
Door 't kreupelbos
Wie in zijn jeugd op gladde baan
Te lang aan moeders handje stapt;
Geen strobreed hoeft ter zij te gaan
Of op geen steentje trapt,
Wijl hij zich nimmer voorwaarts waagt,
Eer 't pad voor hem is schoon gevaagd,
Hij heeft het zeker kalm en goed,
Maar blijft, bij 't minst verlet, een bloed.
Maar hij, die vroeg reeds heeft geleerd
Zich zelf te redden, waar het voegt,
Die, waar hij 't beter deel ontbeert,
Met minder zich vernoegt;
Al kruipt hij soms door 't kreupelbos,
Hij maakt zich van de boeien los,
Hem door d' afhanklijkheid gesmeed,
En wordt een man bij lief en leed.
Daar lopen er, helaas! nog veel
Met dik en drab Jansalie-bloed;
't Wordt hun voor de ogen groen en geel
Bij 't steentje voor hun voet;
Och, is hun jeugd nog niet vergaan,
Men laat hen eens voor 't schuthek staan,
Of maak eens d'oude leiband los,
En jaag hen dan in 't kreupelbos.
W.J. van Zeggelen (1811-1879)