`Eerste klas beenruimte' of `Het betere voetenwerk'

Het nadeel van zo'n academisch ziekenhuis (veel mensen-in-opleiding `aan je bed') is dan ook gelijk weer het voordeel (veel mensen-in-opleiding `aan je bed'). Zo was er vandaag een kersverse, piepjonge co-assistente die zich op de ligging van Flipje in mama's buik mocht uitleven. Dat viel nog niet mee voor haar! *prik, duw, por, voel* Hoe lag dat kind nou? `Goh... hè?... 't Lijkt wel... mmmmh... Ik weet niet...', sprak ze. *prik duw por*
Erg geruststellend... *NOT*. Waarna ze uiteraard ook `het hartje' niet kon vinden met de doptone.

Dat is: ze vond wel een hartslag, maar moest zich door de patiënt (ook de beroerdste niet, zie dochter) laten vertellen dat dat toch echt niet de hartslag van de baby, maar van de moeder was. `O ja? Oh. En deze dan?' waarop moeder weer controleerde aan haar pols. `Die ook niet'.
Sa-men-wer-ken.

Waarop de begeleidende, drie generaties oudere verlos het eens zou proberen te voelen. `Laat mij maar'. Maar ook die moest toch toegeven dat het niet heel logisch was. Diagnose: `Moeilijk buikje'. Waarop de co-assistente heel voorzichtig opperde dat het wel leek alsof de baby bovenin dwars lag...? Dat liet de verlos niet op zich zitten! Grof geschut werd ingezet: het echoapparaat moest uitkomst gaan bieden.

En jawel: co-assistente had gelijk! Flipje ligt helemaal bovenin, knusjes met zijn rug tegen mama's ribbenboog aangenesteld (wat gelijk het brandende maagzuur, de benauwde kortademigheid en het na-drie-happen-al-`vol'-zitten-gevoel verklaart). Koppie links, billen rechts. En daaronder? Letterlijke `zeeën' van ruimte, ter grootte van een tweelingbrusje, met niets meer dan heel veel ruimte en twee spartelende pootjes. Niet bepaald `efficiënt gebruik van de beschikbare ruimte'...

Die voetjes in de ruimte vond de verlos vervolgens weer zo grappig, dat we daar een fotootje van meekregen (en zie daar het eerder genoemde voordeel):

De vage vlek onderin is iets van voet met onderbeentje, bovenin is Flipjes linker voetzool (met zes tenen?!?) te zien. 't Is wel weer duidelijk dat dit net zo'n dure schoenen-kind wordt als zijn/haar broer: lange, smalle voeten betekent alvast sparen voor de duurdere in breedte-maten gespecialiseerde kinderschoenenzaken...

Het hele doel van deze (nu wekelijkse) controle was het extra in de gaten houden van moeders bloeddruk. Helaas was die - ook bij de derde meting - significant verhoogd in vergelijking met de meting van vorige week. Onder het strijdlustige motto van de verlos `Tien weken is nog lang, we gaan je zo lang mogelijk uit het ziekenhuis zien te houden' met het oog op de (pre-eclampsie) voorgeschiedenis, moet mama verplicht aan het rusten: elke middag op de bank en 's avonds niets meer doen.
Peinzend keek de verlos daarbij naar Anna: `Die slaapt zeker niet meer 's middags?' Uhhhh.... nee. Al een tijdje niet meer. `Oh. Nou. Je moet toch een paar uurtjes liggen 's middags! Dan geef je haar maar gewoon even een speeltje.'

Een speeltje.
Briljant! Ja toch? Kom d'r maar op. Als je 's middags rust wil, geef je je peuter-bijna-kleuter-altijd-naar-buiten-willen-kind gewoon een speeltje. Ik denk dat we de box dan ook maar weer neerzetten. Met een speeltje in de box. Kan mama even een paar uur plat...