Innuh binnuh is lekkul walm...

Na twee dagen sneeuw is ons wijkje een witte vlakte van griezeliggladde platgestampte sneeuw. De weg van en naar school is niet te doen op de fiets - laat staan met 2 kinderen erop. Lopen en glijden is de enige optie om nog heelhuids en (enigszins) op tijd op school te komen. Nu wil het geval dat wij al sinds Mats kan zitten in het bezit zijn van een prachtige slee. Met het oog op de (hopelijke...) toekomst kochten wij direct bij de eerste sneeuwdag in Mats' leven een prachtige minstens-3-kindjes-op-een-rij-Davos-slee.

Maar 5 jaar later is het na diezelfde twee dagen sneeuw helaas overduidelijk: Anna houdt niet van sleeën. Te onverantwoord snel, te onbeheersbaar glijerig. Zelfs met Mats achter zich gilt ze al na een paar meter dat ze eraf wil.

Veel liever houdt ze zelf het sleetouw in handen om te trekken, ware het niet dat haar laarzen om de 3 stappen onder haar weg roetsjen op de spekgladde stukken. En waar het niet glad is, zakt ze tot over de rand van diezelfde laarzen in de sneeuw weg. En als dan ook nog d'r handjes nat worden, tja, dan is de maat vol. Als het vogeltje in `Nijntje in de sneeuw' begint Anna te jammeren: `MAMA!!! Ik hoef niet neeuw! Issuh niet leuk neeuw! Moetuh naah huis toe gaan! Innuh binnuh is lekkul walm!'

`Innuh binnuh' zat er vandaag niet in met een schoolgaande broer, maar Anna was ook zielsgelukkig met de kinderwagen met voetenzak...