Anna heeft ruzie met het plakband. Mats lost het even voor haar
op.
Sa-muh-wer-kuh...
Vandaag ging Anna mee even wat papieren halen van de universiteit. Dat `even' liep al snel uit op een heuse bespreking met koffie, paperassen, copieën en - vooral - heel veel mondelinge toelichting bij die papieren. Arme Anna had zich dus ineens bijna een uur te vermaken in een saai-kale vergaderzaal...
Gelukkig bleek er toch nog het een en ander te ontdekken voor een peuter. Zo was er een whiteboard met stiften, waar ze echter al snel op uitgekeken was. Daarna ontdekte ze een leuke plant in de hoek met kleikorrels, die precies in de gaatjes van de radiator pasten, daar een leuk kling-kling-geluid maakten en onderaan weer tevoorschijn kwamen. Na twee keer geplast te hebben (* flashback uit Mats' peutertijd: oja, zo onhandig was dat, met een (net-)niet-zindelijke peuter op stap zijn...*) bleek Anna precies in de oudpapierbak te passen. Daarna nog even het plastic vulliszakje uit de prullebak in de papierbak opgehangen, tig keer onder en over de tafels geklauterd en we waren alweer uitvergaderd!
Na een lange wandeling door de gangen wachtte ons in de bibliotheek een overenthousiaste medewerkster. In no-time zat een lichtelijk overdonderde Anna achter de balie op een bureaustoel wazig rondjes te draaien. `Je kunt haar hier zo achterlaten hoor, ik houd haar wel een half uurtje bezig!' bood de medewerkster nog aan terwijl wij de bieb verlieten - goedkoop alternatief voor de crèche, maar nou niet bepaald Anna's idee van `leuk'.
Nee, dan de volle collegezaal met het langwerpige raam langs de deur: da's pas grappig! En op de kamer van mama's begeleider was een heus telraam: `een, tee, die, acht, neguh, TIEN! Neguh.... TIEN!.... TIEN!!!' En daar was een piepschuimen bol die in twee helften uiteen kon vallen. En waar je dan - heel even - je tanden in kan zetten. Zodat het niet meer een zuivere bol is, maar een bol-met-hap-eruit. (*oeps...*)
De hoogste tijd om naar huis te gaan dus. En na nog geen vijf minuten fietsen voelde ik al het boink-boink van Anna's hoofd tegen mijn rug: diepe slaap. Promoveren is heeeeeel vermoeiend, dat blijkt wel weer.