Ondanks Mats' kwakkelende toestand (`Nee hoor, ik heb geen keelpijn meer, dat was een grapje!') gaan we vandaag dan toch maar uit eten. Lekker met z'n drieën naar de pizzeria, luxe op loopafstand. Halverwege het hoofdgerecht worden we ook nog getrakteerd op levende pianomuziek, een perfecte combinatie met de wijn en de espresso. Mats' culinaire hoogtepunt van deze avond was de lolly bij het afrekenen en het meest genoot hij van het vrije uitzicht vanaf ons tafeltje op de kookplaten, alwaar de kok met grote regelmaat bij het omschudden een spectaculaire vlam in de pan creëerde.

Wat Mats later wil worden? Kok natuurlijk. Of toch astronaut...